Dagboek van mijn tante

Volg ons op:

Direct Contact

Tel: 0343 - 515998
Mobiel: 06 - 38 90 27 24
E-mail: info@dewerkhoven.nl

Het dagboek van mijn tante


Het dagboek van mijn tante

Vooraf

Mijn oom vroeg het me al op zijn sterfbed. “Doe iets met de dagboeken van je tante Bep, doe er iets mee. Ze heeft iets nagelaten. Je moet het echt gebruiken.” Dat was in de zomer van 2016. Ik wist dat mijn tante, die al eerder was overleden, dagboeken had bijgehouden in de oorlog. Tante Bep was de enige dochter van Kees Scherpel en Grietje Oosterhuis, mijn opa en oma van vaders kant. Kees en Grietje hadden vier kinderen: Kees, mijn vader, Klaas, Bep en Piet. Opa Scherpel had een bootbouwerij en jachtwerf aan de Loosdrechtse plassen. Een bootbouwerij die dit jaar 90 jaar bestaat overigens, want het bedrijf is in de familie gebleven...Tante Bep hield van schrijven. Ze heeft talloze journaals en vakantieverslagen geschreven. Eigenlijk ben ik begonnen met schrijven door haar. Ik was tien jaar toen ik mijn eerste vakantieverslag schreef, bij mijn oom Adri en tante Bep aan boord van hun zeilschip. Na al die jaren liggen de dagboeken van mijn tante Bep nu in mijn boekenkast en ik ga daar nu iets mee doen heb ik besloten.

Ik wil u, de lezer, meenemen, en een kijkje gunnen in het dagboek dat mijn tante bijhield tijdens de Hongerwinter, nu 75 jaar geleden. Mijn tante was van 1926, dus een tiener in de oorlogsjaren.
Omdat we op dit moment in een vreemde situatie zitten vanwege een wereldwijde crisis door het Coronavirus wil ik de data die mijn tante beschrijft naast de data van vandaag de dag leggen. Het is natuurlijk geen vergelijken, maar meer een besef van: we zouden de bevrijding herdenken dit jaar en nu gebeurd dit allemaal… in wat voor wereld leven we toch?

Toen in die tijd

Oud-Loosdrecht. Dinsdag, 20 maart 1945
Vandaag is er weer iets ergs gebeurd op het dorp. Vanmorgen om 8 uur zijn er tien mannen vlak voor ‘t gemeentehuis doodgeschoten. Het waren geen Loosdrechters. Een Duitse wagen bracht ze en nadat het vonnis voltrokken was, vertrokken de Duitsers, zonder de lijken op te ruimen. Dat was de wraak op de neergeschoten Duitse soldaat. Drie van de mannen waren klaarblijkelijk zo uit hun werk opgepakt, want ze hadden werkkleding aan en nog brood bij zich, twee ervan hadden een kaal hoofd en waren dus uit het kamp (Amersfoort). Ze zijn begraven op het kerkhof achter de Hervormde kerk in een gezamenlijk graf. Ik moet er steeds aan denken. Was die oorlog toch maar afgelopen.

Loosdrecht. Maandag 26 maart 1945
De laatste week gaat het in Duitsland weer erg hard. De Geallieerden zijn nu tussen Arnhem en Mainz overal de Rijn overgestoken. Men beweert dat Apeldoorn moet evacueren, evenals Putten. Oldebroek en Wezep zijn verleden week erg gebombardeerd. Gisteren rumoer bij Breukelen. De spoorlijn is daar op zeven plaatsen kapot. We schrokken ons iedere keer een hoedje en dachten steeds: “Daar gaan de ruiten”, maar daarvoor was het toch te ver af. In Hilversum is de inspecteur van politie (een N.S.B.er) doodgeschoten. Daarvoor zullen wel weer onschuldige mensen vallen.

Dagboek.jpg

 Fragment uit het dagboek

grebbelinie.jpg

Projectles op locatie over de Grebbelinie


 

De Molenmeent.jpg

De Molenmeent met op de achtergrond het gemeentehuis.
Op deze plaats vond op 20 maart 1945 de fusillade van 10 burgers plaats.

tante.jpg

Bep Scherpel op 18-jarige leeftijd.

Nu in onze tijd

Driebergen-Rijsenburg, 20 maart 2020
Maandag 16 maart in de avond was minister-president Rutte op tv. Hij vertelde aan alle Nederlanders dat het coronavirus ons land in zijn greep heeft en de rest van de wereld. We moeten allemaal zoveel mogelijk binnen blijven, onze handen zoveel mogelijk wassen en anderhalve meter afstand houden als we toch naar buiten gaan. Ouderen in verpleeghuizen mogen niet bezocht worden. We staan voor een ‘intelligente lock down’. Op 20 maart ben ik gewoon gaan werken op de groep, op het terrein van Bartiméus in Doorn. Het is raar, de bewoners mogen niet naar hun dagbesteding en ouders mogen zo min mogelijk komen. Sommige ouders zijn erg oud en zullen hun kinderen voorlopig niet meer zien. We hopen maar dat deze situatie niet heel lang duurt en dat het virus snel bedwongen wordt.

Driebergen-Rijsenburg, 26 maart 2020
Het aantal besmettingen met het coronavirus loopt op en er gaan ook steeds meer mensen dood aan de gevolgen van het virus. Vandaag zou ik met een groep kinderen uit Amerongen naar de Grebbelinie gaan. In het kader van 80 jaar geleden, het begin van de Tweede Wereldoorlog. Maar het gaat niet door. De leerlingen zijn al voor de tweede week thuis en krijgen zoveel mogelijk online les.
Wordt vervolgd.

Bep Scherpel en Annet Werkhoven-Scherpel

Lees ook de andere verhalen uit dit dagboek

Dagboek van mijn tante deel 2
Dagboek van mijn tante deel 3
Dagboek van mijn tante deel 4
Dagboek van mijn tante deel 5
Dagboek van mijn tante deel 6
Dagboek van mijn tante deel 7
Dagboek van mijn tante deel 8
Dagboek van mijn tante deel 9
Dagboek van mijn tante deel 10
Dagboek van mijn tante deel 11
Dagboek van mijn tante deel 12